Եվա Բարսեղյան

  Հայրենիքում իմ արնաներկ  Հայրենիքում իմ արնաներկ Գիշերն իջավ անլույս ու լուռ. Այնտեղ, ուր կար այնքան սիրերգ Եվ վարդի բույր, և սրտի հուր։ Ամեն մի միտք հիմա մի վերք, Ամեն հայացք հատու մի սուր, Արնոտ դիերն են համր ու մերկ Նայում երկինք անզոր ու զուր։ Մի օր ինչ վառ ծաղկեց մոգված Մեր նաիրյան սիրտը բեկված, Հրով որքա՜ն խորհրդավոր, Ահա որպես ծաղիկ թեքված Մեր հին հոգին համր ու մոլոր, Ա՜խ, և անզո՛ր և անարգվա՛ծ... ՄԻ՞ԹԵ ՎԵՐՋԻՆ ՊՈԵՏՆ ԵՄ ԵՍ           Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես,          Վերջին երգիչն իմ երկրի,          Մա՞հն է արդյոք, թե նի՞նջը քեզ          Պատել, պայծառ Նաիրի։               Վտարանդի, երկրում աղոտ,         Լուսեղ, քեզ եմ երազում,        Եվ հնչում է, որպես աղոթք        Արքայական քո լեզուն։              Հնչում է միշտ խոր ու պայծառ,     ...

Պիկոլան ապրում էր Իտալիայում, որտեղ նարինջներ են աճում, և արևը փայլում է ջերմ ու պայծառ: Նա հայր չուներ, քույր ու եղբայր չուներ: Ապրում էր մայրիկի հետ հին քարե տանը: Նրանք շատ աղքատ էին, և մայրն ամեն օր ուրիշների հատակն ու հագուստն էր լվանում, որ գումար վաստակեր իր ու փոքրիկ աղջկա համար: Պիկոլան ամբողջ օրը մենակ էր և խաղում էր հին, մաշված տիկնիկով, որը մայրիկը մի օր գտել էր փողոցում: Նրանց բակի քարե պատին մի փոքրիկ անցք կար, և Պիկոլան սիրում էր անցքի միջով դիտել հարևանի այգին: Այդպես նա տեսնում էր կանաչ խոտը, զգում ծաղիկների անուշ բույրը, լսում շատրվանի ձայնը: Այգում երբեք մարդ չէր լինում, քանի որ ծեր պարոնը, ով այգու տերն էր, չէր սիրում խոտ ու ծաղիկներ: Աշնանային մի օր մայրիկն ասաց, որ պարոնը տունը վարձով է տվել ամերիկացի մի ընտանիքի: Դրանից հետո Պիկոլան երբեք միայնակ չէր լինում, որովհետև ամերիկացու երեխաները ողջ օրը խաղում էին այգում, երգում էին ու պարում: Նրանք Պիկոլային չէին նկատի, եթե մի օր նրանց կատվիկը չփախչեր պատի մոտ: Սկզբում նրանք մի քիչ վախեցան  պատի անցքից տեսնելով Պիկո...

Այս տեքստում պատմում է, թե ոնց է անցնում սուրբ ծննդյան օրը շատ երեխաների մոտ մի տոհանադեսին։ Սկզբում բոլորը ուրախ են, բայց հետո մի երիտասարդ նկատում է, որ երեխաները չեն ստանում այն նվերները, որոնք իրենք են ուզում։ Նա բողոքում է ու ասում, որ իրական երջանկությունը նվերներում չէ, այլ այն, ինչ մարդիկ տալիս են միմյանց՝ սեր ու հոգատարություն։

Ամանորի կախարդանքը Կար չկար մի աղջիկ, նա շատ էր սիրում ամանորը, որովհետև ստանում էր շատ նվերներ։ Այս անգամ նա որոշեց խնդրել Ձմեռ Պապիից այնպիսի բան, որ նա չի կարողանա կատարել։ Նամակի մեջ նա գրեց  «Հարգելի Ձմեռ Պապի, ես ուզում եմ Հունվարի մեկին արթնանալիս լինեմ կախարդական աշխարհում, ոչ թե իմ տան մեջ։» Այդպես էլ իր հայրիկի հետ գնաց մոտակա փոստատուն և ուղարկեց իր նամակը Ձմեռ Պապին։ Եկավ դեկտեմբերի 31-ի գիշերը, աղջիկը քնեց։ Երբ արթնացավ, պարզվեց, որիր տանը չէր։ Նա քնած էր իր անկողնու մեջ, բայց անկողինը գտնվում էր թխվացքաբլիթե տան մեջ։ Նա վեր թռավ, ու այդ ժամանակ պարզվեց, որ նա արդեն հագնված է։ Աղջիկը արագ վազեց դուրս, դուրսը շատ թխվացքաբլիթե տներ էին։ Բակում վազվզում էին էլֆեր։ Աղջիկը մոտեցավ նրանցից մեկին, և երբ ուզում էր խոսել հետը՝ արթնացավ։ Նա նորից իր տան մեջ էր, իսկ տոնածառի տակ դրած էին շատ նվերներ։

  Անգլերենից թարգմանեց   Կ. Տ. Հովհաննիսյանը Նա վեր թռավ քնից միանգամից: Ժամը չորսն էր. դա այն պահն էր, երբ հայրը միշտ արթնացնում էր իրեն`միասին կթելու կովերը: Զարմանալիորեն պահել էր իր մանկության օրերի սովորությունը: Հիսուն տարի անց, երբ հայրն արդեն երեսուն տարի էր չկար, արթնանում էր ճիշտ ժամը չորսին: Նա թեև վարժվել էր շուռումուռ գալուց հետո քնել նորից, բայց այդ օրը Ս. Ծնունդ լինելով՝ աչքին քուն չէր գալիս: Ի՞նչն էր նրան դրդում արթուն մնալ այդ գիշեր. մտքով ետ գնաց ժամանակի խորքը, մի երևույթ, որն հաճախ էր կրկնվում նորերս: Տասնհինգ տարեկան էր ու դեռևս ապրում էր հոր ագարակում: Սիրում էր հորը, թեև դա չէր ընկալել մինչև Ս. Ծնունդին քանի օր մնացած մի գիշեր, երբ ակամայից ունկնդիր եղավ հոր խոսքերին՝ ուղղված մորը. — Մերի, չեմ սիրում Ռոբին արթնացնել առավոտը շուտ: Տղան աճում է արագ, պետք ունի քնի ու հանգստի: Պիտի տեսնես, թե որքան խորն է քնում: Երանի կարողանայի գործն անձամբ տնօրինել: — Ադամ, դու հո չես կարող մենակ ամեն բան անել,- լսեց մոր զրնգուն ձայնը,- հետո, նա արդեն երեխա չէ, ժամանակն է...

Գրականություն Սիրահար քամին․ Ավետիք Իսահակյան Էդմոնդո Դե Ամիչիս․ Գրագիր Ջուլիոն Պարտուսի գերին․ Վանո Սիրադելյան https://eva-barseghyan.blogspot.com/2025/11/15535185668186010.html Ջրի կաթիլը․ Հանս Քրիստիան Անդերսեն Մեկնաբանույուն Հայոց լեզու Գործնական քերականություն Գործնական քերականություն Գործնական քերականություն

Մեր դասարանը շատ ուրախ ու ընկերասեր է։ Մենք սովորում ենք 7-րդ դասարանում և դասերին աշխատում ենք նոութբուքերով, ինչը մեզ շատ է դուր գալիս․ ամեն ինչ ավելի հետաքրքիր է դառնում։ Դասերի ժամանակ մենք ակտիվ ենք, հարցեր ենք տալիս, խոսում ենք և երբեմն էլ մի քիչ չաչանակում ենք, բայց դա էլ մեր դասարանի բնավորությունն է։ Դասամիջոցներին ընդհանրապես չենք ձանձրանում։ Մեկն ինչ-որ երաժշտություն է միացնում, մյուսը մի խաղ է առաջարկում, ու բոլորս վազվզում կամ ծիծաղում ենք։ Մեզ մոտ միշտ բարձր տրամադրություն է։ Դասերից հետո էլ մենք սիրում ենք միասին ժամանակ անցկացնել։ Ով կարողանում է, մնում է մեզ հետ, ու մենք միասին ինչ- որ խաղ ենք խաղում, զբոսնում ենք, խոսում կամ ուղղակի նստում ենք բակում ու շարունակում մեր զրույցները։ Մենք իրար հետ այնքան ենք սովորել, որ արդեն փոքր թիմի նման ենք։ Մեկնաբանություն Շատ սիրուն ես գրել մեր դասարանի մասին։ Շատ լավ նկարագրեցիր մեր դասարանը։ Մենք իսկապես չաչանակներ ենք, բայց մի մեծ ու համախմբված թիմ։ Դյատլովի լեռնանցքի գաղտնիքը Հունվար 1959թ։ 9 երիտասարդ զբոսաշրջիկներ՝  ՈՒռալ...

  Կարդացեք հեքիաթը: Դուրս գրեք անհասկանալի բառերը և բառարանի օգնությամբ բացատրեք: Բոթել – հրմշտել Կորնթարդ – ուռուցիկ ապակի Ի՞նչ նմանություն ունեն հեքիաթում նկարագրված քաղաքի մարդիկ իրական կյանքի հետ: Քաղաքի մարդիկ նման էին իրական մարդկանց նրանով, որ իրականում էլ կա նախանձ ու իրար վնասող մարդիկ, որոնք ուրիշի փոքր առավելությունից էլ կարող են ջղայնանալ։ Ո՞րն է հեքիաթի փոխաբերական իմաստը: Հեքիաթը ցույց է տալիս, որ մարդիկ երբ չար են, անգութ ու անընդհատ պայքարում են իրար հետ, նրանք դառնում են ինչպես փոքրիկ գազանիկները՝ կորցնելով մարդկային բնույթը։ Անշուշտ, տեսած կլինեք խոշորացույց` կլոր, կորնթարդ, որի միջով բոլորիրերն իրենց իրական չափերից հարյուր անգամ մեծ են երևում: Եթե նայես պատահական ջրափոսից վերցրած կաթիլին, կտեսնես հազարավոր զարմանալի գազանիկներ, որոնք ջրի մեջ առհասարակ նկատելի չեն, թեև կան ու այնտեղ են, իհարկե: Նայում ես մի այդպիսի կաթիլի, ու քո առաջ, ոչ ավել, ոչ պակաս, մի ամբողջ ափսե էակներ են վխտում, զեռում, թռչկոտում, կծում միմյանց առջևի կամ ետևի թաթիկը, մերթ այս հանգույցը, մ...

  Տղան գիտեր, որ դժվարը կռվին նախորդող րոպեներն են։ Սաստկացող թշնամանքի մթնոլորտին նրա սիրտը չէր ընտելանում։ Թշնամանքի թույնը կաթում էր անքեն սրտի նուրբ թաղանթին եւ սրտխփոցը դղրդում էր ականջներում։ Բայց դա անցնում էր առաջին, երկրորդ, երրորդ հարվածից հետո․ ստանալուց կամ հասցնելուց։ Նա քաջ գիտեր առաջին զարկի առավելությունը, բայց չէր կարող առանց ուղեղի մթանգնումի մարդու աչքերին նայել ու խփել եւ, որպես կանոն, առաջինը խփում էին իրեն։ Դա այնքան սարսափելի չէր։ Վատը կռվից մնացող քենն էր։ Այդ ոխակալ անվստահության տեւողությանը նրա սիրտը չէր դիմանում։ Ելքը այն էր, որ հակակշիռ թշնամանքով մտասեւեռվեր, թշնամանքի օդով սնվելով՝ իր կորովը տեղը պահեր․․․ Բայց դա ի՞նչ կյանք էր։ Շուրջբոլորը այնքա՜ն ներդաշնակ ու կոպտությունից շեղող բան կար, տղայի միտքը հափշտակող այնքա՜ն գաղտնիք կար ծալ-ծալ բացվող աշխարհի վրա, եւ նա այնքան ցրված էր լինում, այնքան անպատրաստ, զգոնությունը կորցրած այնքան, որ այս անգամ էլ առաջինը խփում էին իրեն։ Եվ շատ դեպքերում պատասխան չէին ստանում։ Հիմա այդ կյանքը անցած շրջան էր։ Եթե առաջ...

  Եթե Հենդոն երկու տարի էլ նստի նույն դասարանում, համադասարանցիներին հորեղբայր կգա։ Հիմա էլ գալիս է, բայց՝ կրտսեր հորեղբայր։ Այնպես որ, պարտուսը Հենդոյից սարքել է վեցերորդցու կենդանի հուշարձան։ Երբ ժողկրթբաժնից գալիս են դասալսման, Հենդոյին քշում են դպրոցի այգի՝ ծառ էտելու, ձյուն կուտակելու, ոռոգելու… նայած քառորդին։ Հենդոյի գոյությունը գաղտնիք չէ շրջկենտրոնի համար, բայց դպրոցի ղեկավարությունը տեսուչների հետ Հենդոյի հանդիպումը համարում է անցանկալի։ Մի փոքրիկ դասասենյակում երկու անգործ մարդու գոյությունը չափից է ավելի։ Եվ, իսկապես, դասարան մտած միամիտ մեկը առաջին պահ Հենդոյին դաս լսող կկարծի․ նստում է վերջին նստարանին, պատուհանի մոտ, երեխաներից մի գլուխ բարձր ու ձանձրույթով լի։ …Ահա թիթեռը վայրէջքի գնաց, և երփներանգ այդ շարժումը թարմություն էր ձանձրույթի գորշ ֆոնի վրա։ Թիթեռը իջավ ծաղկաթերթի ուղիղ եզրին, թևերը ծալելու էր՝ թերթիկը հակվեց։ Թիթեռը թևին տվեց ելավ, իջավ նորից, թերթիկը հակվեց, թիթեռը ելավ… Թիթեռի հիմար համառությունը Հենդոյին կալավ։ Իսկ դասասենյակի պատուհանները գարնան դեմ փ...

  Էդմոնդե դե Ամիչիսը իտալացի գրող, քաղաքական գործիչ, լրագրող, մանկագիր և բանաստեղծ է: Հռչակվել է «Սիրտը» վիպակով, որը գրված է դպրոցականի ծրագրի ձևով։ Ջուլիոն սովորում էր ութերորդ դասարանում: Նա սև մազերով ու գունատ դեմքով տասնչորսամյա մի գեղեցիկ տղա էր՝ երկաթուղու ծառայողի ավագ որդին: Նրանց ընտանիքը մեծ էր, հոր աշխատավարձը՝ քիչ, և ծնողները դժվարությամբ էին ծայրը ծայրին հասցնում: Ուսման հարցում հայրը խիստ էր ու պահանջկոտ, քանի որ Ջուլիոն պետք է լավ սովորեր, ստանար ավարտական վկայական, աշխատանքի անցներ և օգներ հորը: Այդ պատճառով էլ տղան շատ էր պարապում ու թեև լավ էր սովորում, հայրը միշտ շտապեցնում էր ու խրախուսում որդուն: Ընտանիքի կարիքները հոգալու համար հայրը կողմնակի գործ էր վերցնում և գիշերները նստում գրասեղանի առաջ: Նա խոշոր փաթեթների վրա գրում էր հասցեներ և ազգանուններ և յուրաքանչյուր հինգ հարյուր փաթեթի համար ստանում է երեք լիրա: Բայց այդ աշխատանքը շատ էր հոգնեցնում նրան, և հաճախ ճաշի նստած պահերին նա գանգատվում էր տեսողությունից: Մի անգամ Ջուլիոն ասաց հորը. -Հայրի ՛կ, թո...